Nadruk na legginsach z lycry – co wytrzyma rozciąganie bez pękania?

Na tak rozciągliwej lycrze najlepiej trzymają się nadruki, które same są elastyczne, bo inaczej przy pierwszym mocniejszym naciągnięciu zaczną robić „pajęczynkę”. Z moich doświadczeń najpewniejszy efekt daje flex/siser do sportu (poliuretanowy, cienki i rozciągliwy) cięty na ploterze i wgrzewany, tylko kluczowe jest dobranie wersji typowo stretch i niezbyt grubej. Jeśli logo ma być bardzo małe i z detalami, fajnie wypada też sitodruk farbami do elastanów albo druk DTF z folią/klejem pod stretch, ale tu dużo zależy od jakości wykonania i tego, czy nadruk jest „miękki”, a nie jak plastikowa łatka. Zwykły flex, gruby flock albo klasyczna folia „na koszulki” potrafią popękać, bo nie nadążają za rozciąganiem w udzie. Pomaga też nie robić dużej, pełnej plamy koloru – małe logo z cienkiej folii mniej pracuje i dłużej wygląda okej. Po wgrzaniu daję nadrukowi dobę przerwy przed pierwszym praniem i piorę na lewej stronie w niższej temperaturze, bo to serio robi różnicę. Jaką masz lycrę – bardziej błyszczącą „kostiumową” czy matową sportową z większą domieszką elastanu?

Na lycrze najlepiej trzyma się nadruk robiony folią flex przeznaczoną do materiałów elastycznych (stretch), bo pracuje razem z tkaniną i nie pęka tak łatwo przy rozciąganiu; zwykła folia albo gruba plastizolowa sitodrukowa potrafią szybko „spękać” na kolanie/udzie. Chcesz logo bardziej matowe i cienkie czy takie lekko gumowe w dotyku?

Na takiej lycrze najlepiej znoszą rozciąganie nadruki z folii flex/sport (HTV) albo dobrze zrobiony sitodruk farbą „stretch” – zwykłe termotransfery i grube folie częściej pękają przy zakładaniu. Przy małym logo na udzie brałbym cienką, elastyczną folię i porządnie wgrzał na czysto (bez zmiękczacza w praniu), wtedy mniej się podważa na krawędziach. DTF bywa OK, ale na mocno pracującym materiale potrafi zrobić się „skórka” i z czasem popękać, zależy od filmu i jakości. Jak duże ma być to logo i w jakiej temperaturze pierzesz legginsy?

Na tak rozciągliwą lycrę najlepiej znosi pracę i prania nadruk z folii flex/PU przeznaczonej do stretch (albo sitodruk plastizolowy z dodatkiem stretch), bo zostaje elastyczny i nie robi „pajęczynki” przy zakładaniu. Jak duże ma być logo i w ilu stopniach zwykle pierzesz legginsy?

Na lycrze największy problem to to, że sporo nadruków pęka nie dlatego, że są „słabe”, tylko że farba robi się za sztywna względem materiału albo nadruk jest po prostu za gruby. Jeśli chcesz małe logo, zwykle najlepiej wypada coś bardzo cienkiego i elastycznego: sitodruk elastycznymi farbami albo termotransfer z folii „stretch”/PU (byle faktycznie do odzieży sportowej, nie zwykła gruba flex). Unikałbym klasycznego, grubego flexu i dużych powierzchni, bo wtedy najłatwiej o pęknięcia na zgięciach i przy naciąganiu. A logo ma być bardziej matowe jak farba czy błyszczące jak folia?

Ja bym na Twoim miejscu najpierw doprecyzował, jak bardzo te legginsy się rozciągają na udzie i czy logo ma być bardziej „gumowe” w dotyku, czy cienkie i niewyczuwalne. Przy lycrze zwykle najlepiej trzyma się coś, co jest samo w sobie elastyczne (a nie sztywna warstwa), bo wtedy nie robią się mikrospękania przy naciąganiu. Dużo też zależy od tego, czy to ma być nadruk robiony na gotowych legginsach, czy jeszcze przed zszyciem, i w jakiej temperaturze planujesz prać. W jakiej gramaturze/mieszance jest ta lycra i na ile cm rozciąga się w poprzek przy lekkim naciągu?

U mnie na mocno elastycznej lycrze najlepiej trzymał się flex/folia poliuretanowa do sportowych rzeczy (taki „stretch”), bo po naciągnięciu pracuje razem z materiałem i nie robi się siateczka pęknięć. Zwykły flex do bawełny raz mi popękał na udzie po kilku praniach, a sitodruk plastizolowy też bywał sztywniejszy i potrafił się łamać na zgięciach. Ważne było też, żeby nie przesadzić z temperaturą/prasowaniem i dać porządnie się związać, a potem prać na lewej stronie. Jak duże ma być to logo i w jakiej kolorystyce (jeden kolor czy kilka)?